Home

Roy Sentjens Laatste Blogberichten

De volledige waarheid…

Ik weet niet goed waar te beginnen maar ga starten bij het begin. Het begon allemaal toen ik 11 jaar werd, mijn vader koerste bij de cyclosportieven, en ik ging geregeld mee naar de wedstrijden met hem. Tot hij op een dag won! Ik vond het zo mooi, het deed mijn hart sneller slaan, en van toen af wou ik zelf ook koersen, koersen om te winnen!

Samen met mijn vader kocht ik mijn eerste fietsje, in Diepenbeek. Ik weet nog goed hoe hij eruit zag, een gele Rossin uit Italië. Ik was zo fier dat ik ermee door de straat ging fietsen en aan al mijn vrienden ging tonen. Een pracht van een fiets, met chrome velgen, waar als de zon in scheen ze schitterden, prachtig gewoon!

Hierdoor kreeg ik de zin om te gaan trainen, en mijn vader ging mee met me naar mijn 1ste wedstrijd in categorie 4 bij de ‘aspiranten’ in Nederland. Ik kan je verzekeren, ik zat vol zenuwen.

Ik werd 11de, na afloop van de wedstrijd zei mijn vader tegen me dat ik het goed had gedaan, hij had dit resultaat nooit zelf verwacht. Mijn antwoord daarop was : “wanneer is de volgende wedstrijd”? De week erop was er opnieuw een koers, zei mijn vader. Gedreven als ik was begon ik die week vollop te leven naar dat weekend.

Mijn tweede koers was al dadelijk prijs, tot mijn grote verbazing stond ik op het hoogste schavotje op het podium. Na de koers kwamen we thuis en mijn vader had de koers van de profrenners die dag opgenomen, we keken er samen heen, ik vroeg hoe het allemaal in zijn werk ging. Hij vertelde me dat deze renners betaald werden om te fietsen, kledij kregen van de ploeg en zelfs mijn naam op de fiets kwam en er een volgwagen achter me reed tijdens de wedstrijd. Vanaf toen wist ik wat ik wou. Door van fietsen, mijn hobby, ook mijn beroep te maken en doen wat ik graag doe en goed kon, FIETSEN!!

Ik bleef de overwinningen maar binnenhalen, in categorie 4 had ik 11 overwinningen, in categorie 5 haalde ik er 18, categorie 6 met 27 overwinningen en categorie 7 had ik er 31 achter mijn naam staan. Alles verliep volgens plan en ik wist wat ik voor ogen had, ik wou slagen voor mijn doel.

Toen ging ik naar de nieuwelingen en werd het dadelijk serieuzer. Ik wou in de krant komen en de resultaten in 1 lijn doortrekken die ik bij de aspiranten al was begonnen. Dus de 1ste oefenkoers in Overpelt won ik meteen, alsook de 2de oefenkoers waar ik het hele deelnemersveld dubbelde. Ik had mijn intrede dus goed overleeft naar de nieuwelingen.

Mijn vader hield me met mijn voetjes op de grond, want de week nadien was het interclub, dus niet meer tegen regionale renners, maar het beste van het beste. Ik trok er me natuurlijk niets van aan, ik had trouwens al 2 koersen gewonnen dacht ik. Je moet alleen wat harder trappen dacht ik, en de rest komt dan wel van zelf. In die belangrijke wedstrijd waar de beste nieuwelingen voor werden geselecteerd gebeurde wat niemand had durven denken, ik won!

Alle kranten stonden vol met commentaar en mijn uitslag. Ik herinner me nog de titels van een paar artikels “SENTJENS IS EEN GOUDHAANTJE – DE JONGE SENTJENS GEEFT VISITEKAARTJE AF”.

Ik werd aangesproken op school door de leraren en ze vroegen hoe ik dit deed, wat ik ervoor moest doen, en dit voelde natuurlijk geweldig voor een jongen van 14, dat grote mensen zich interesseerden in wat ik deed en kon. Ik zou het helemaal gaan maken en werd opgehemeld door iedereen, ik voelde me als een vis in het water, de wereld lachte me toe.

In deze categorie won ik in het 1ste jaar 18 wedstrijden, waardoor ik ook tot zegekoning werd gekroond. Het jaar erop won ik 27 wedstrijden, hier kwam ik Boonen en Steegmans tegen, deze laatste werd dat jaar zegekoning en Boonen kwam als 3de uit. Deze mannen behoorde tot mijn grootste concurrenten.

En toen kwam de volgende stap, de junioren. Ik werd gescout door de Rabobankploeg en ging bij hun juniorenploeg rijden. Dit was weer een stapje dichter bij mijn droom. Vastberaden als ik was liet ik me volledig begeleiding door deze ploeg, ze hebben de beste begeleiding in trainingprogramma’s, welke voeding ik moest gebruiken, zo begon ik er dus aan. Ik wees vrienden af die me uitnodigden om op stap te gaan, ik lette op mijn voeding, ik had enkel nog 1 doel voor ogen, PROFRENNER WORDEN.

In deze categorie werd ik 4de op het WK in San Sebastian, 10de op het WK in Valkenburg en 2de in de wereldbeker. Ook behaalde ik vele ereplaatsen en overwinningen. Maar het ging er nog steeds op een leuke en speelse manier aan toe. Ik kijk hier dan ook met veel plezier op terug. Hier kwam ik voor het eerst het internationale deelnemersveld tegen waaronder Cancellara, Sleck, Bennati, Pozzato, Popovich, Albasini… die het nu helemaal gemaakt hebben in het profbestaan.

En zo kon ik van de juniorenploeg waar Frans Maassen ploegleider was, naar de belofteploeg van Nico Verhoeven. Ik wist dat ik goed was en verwachtte niet anders, het was dus niet abnormaal voor mij dat ik doorstroomde. Alles zat mee en het begon te wennen, het was echt zoals in een droom, een droom waarin ik niet wou ontwaken. Daar heb ik 3 jaar gereden, ook in deze categorie schreven de journalisten niets als goed over mij. Ik won vele internationale wedstrijden alsook de Ronde van Vlaanderen voor beloften.

Tot ik op een gegeven moment op hotel zat voor Luik-Bastenaken-Luik, ze kwamen me vragen om beroepsrenner te worden bij Rabobank Wielerploeg. De nacht erop sliep ik niet, zo euforisch was ik. Ik was supergelukkig!

Ik ben als een wervelwind door alle categorieen gestroomd, ik werd opgehemeld en zou het helemaal gaan maken volgens mensen uit het wielermilieu, de verwachtingen waren zeer hoog. In het 1ste jaar fietste ik zonder druk, alles kon en alles mocht. Ik genoot van het trainen, van de belangstelling en dat ik van mijn hobby eindelijk mijn beroep had kunnen maken. De mooie Colnago C40 frame met mijn naam erop stond klaar, alsook een reservefiets blonk op de volgwagen. Zo werd ik 2de in Putte-Kapellen en 2de in een etappe van de Vredeskoers. Iedereen was vol lof. Er werd over mij gesproken, ik had een goed debuut gemaakt maar was zelf niet tevreden, ik moest terug winnen!! Ik moest en zou een topper worden in het profpeleton.

Dus ik begon als een monnik te leven, ik trainde als een bezetene en alles moet wijken wat slecht was om te presteren. Zo bleef ik maar verzoeken afslaan van vrienden om een stapje in de wereld te zetten. Ik had veel, HEEL VEEL voor over. Mijn moeder kookte speciaal voor mij en met mijn vader en Hans Daams werd er achter de scooter getraind. Zelf was hij een verdienstelijk beroepsrenner bij PDM en moest jammer genoeg stoppen door hartproblemen. Maar ook naar hem keek ik enorm op.

Het trainen loonde want ik won Kuurne-Brussel-Kuurne, ik was gemotiveerd als nooit tevoren, ik kreeg een goed contract, in trad in het huwelijk, ik kreeg een pracht van een zoon, mijn leven als jonge beroepsrenner was helemaal begonnen. Nu moest ik nieuwe prioriteiten gaan stellen, mijn doel was bereikt. Dus het volgende was een topper worden, ik kon niets anders meer bedenken, ik was gelanceerd in het profpeleton. Wat wil een jongen nog meer als getrouwd zijn, een gezonde zoon hebben, ouders die achter je staan, een schoonvader die me hielp, familie die interesse toonde, iedereen die me erover aansprak dat ik KBK had gewonnen, rijden in een topploeg Rabobank, één van de beste ploegen ter wereld.

Ik maakte elk jaar progressie tot ik in 2005 ziek werd. Het jaar dat het allemaal zou gaan moeten gebeuren. Ik ging naar Qatar, kreeg tintelingen in mijn voeten en handen, ik wist niet goed wat er gebeurde. De dokter zei dat het misschien kwam door een slechte doorbloeding, maar ik was zeker dat het wat anders was, ik kende mijn lichaam, er was meer aan de hand.

Tot ik op een gegeven moment niet meer kon lopen. Ik vertoonde verlammingsverschijnselen van aan mijn voeten tot aan mijn romp en van mijn handen tot aan mijn schouders. Waarop de ploeg besloot me naar huis te sturen. Op de luchthaven was mijn zoontje er bij, ik had zelfs niet de kracht om hem vast te nemen, al mijn gevoel was weg. De ploeg regelde dat ik onmiddellijk onderzocht werd in het Universitair ziekenhuis van Antwerpen. Niemand wist er raad mee omdat ik volledig in paniek was.

Wat nu??? Ik voelde voor het eerst druk in mijn leven, ik had een kind, een vrouw, een nieuw huis, een nieuwe wagen. De twijfel sloeg toe, mijn vermoeden bleek waar te zijn, na de onderzoeken vertelden ze me dat het ernstig was. Ik had de ziekte van Guillain Barré. De dokter zei dat ik nooit meer aan topsport zou kunnen doen, er krijgen jaarlijks gemiddeld 200 mensen in België deze ziekte. Dit is een ziekte dat het neurologisch systeem aantast. het begint met tintelingen aan voeten en handen en eindigt met verlammingsverschijnselen. Ze vertelden me ook dat ik in coma kon geraken en dat ze er alles aan zouden doen om dit niet te laten gebeuren. Wat uiteindelijk ook niet gebeurd is. Mijn droom viel in duigen, ik zou nooit meer kunnen doen wat ik graag deed en mijn 2de doel in mijn leven niet kunnen bereiken.

Zo werd ik elke dag gecontroleerd, ze stopten electrodenaalden boven mijn knie en aan mijn lies, zo konden ze meten in welke snelheid mijn spieren zich konden aanspannen, en te weten komen hoe snel ik er van herstelde. Deze resultaten bleken ook een teleurstelling te zijn, ik kon nog steeds niet lopen en had zelf de kracht niet om me te voeden, hoe kon ik in godsnaam nog ooit fietsen?!?

Ik had een nieuw doel, terug kunnen fietsen. Het verliep allemaal heel erg moeizaam. Ik ging daardoor ook alles opzoeken van deze ziekte, en contacteerde mensen die dit ook hadden, dit had ik beter niet kunnen doen op dat moment. Want iedereen die ik sprak, had overblijfselen van deze ziekte. Ze herstelden tot op een bepaald punt, maar schrijven of een schroef indraaien of normaal lopen zonder spastische bewegingen hoorde er niet bij. Ik zat mentaal aan de grond, wie kon me nu nog redden!

Ik werd uit het ziekenhuis ontslagen, ze konden me niet meer helpen. Ik moest zelf revalideren, de spieren terug proberen aan te sterken en hopen dat ik er niets aan over zou houden. Want ik wou terug koersen en mijn leven verderzetten zoals voordien.

Het ging stillaan beter, tintelingen in handen en voeten bleef ik wel hebben, wat ik nooit tegen iemand heb durven zeggen. Zeker niet tegen de ploegen waar ik zou gaan rijden, bang om geen contract meer te krijgen. Maar ik bleef vechten, maar op karakter en moed bleef ik volhouden en er voor leven. Ik ben letterlijk en figuurlijk door het oog van de naald gekropen.

Ik begon terug pogingen te ondernemen om te trainen, maar zelfs 10 minuten op de rollen putte me volledig uit. Ik had gewoon geen kracht, nog niet 1/100ste van wat ik had. Ik ben toen door Kurt Wouters (verzorger bij Lotto) in contact gekomen met een sportpsycholoog, Rudy Heylen. Ik zat namelijk mentaal aan de grond en iemand moest me terug moed inspreken.

Het beterde stillaan, ik kon terug gaan fietsen en won wonder bij wonder terug koersen. Waaronder Druivenkoers Overijse, GP Zottegem en GP Gerrie Knetemann maar behaalde nooit meer het niveau wat ik voor ogen had en voelde nog steeds die tintelingen.

Ik bleef met frustratie rondrijden want ik kon mijn verwachtingen niet inlossen, alsook wat anderen van mij hadden verwacht. Ik had voor mezelf de lat hoog gelegd. Het ging goed maar niet zoals kenners het voorspeld hadden. Guillain Barré had duidelijk zijn sporen achter gelaten en roet in het eten gegooid.

Ik verdiende redelijk mijn boterham en kon bij verschillende ploegen terecht waar ik heel blij mee was. Zo kwam ik bij een Belgische ploeg terecht, waar ik eigenlijk als kopman voor de semi-klassiekers werd aangenomen. Ik had schrik dat ik deze taak niet kon volbrengen door de ziekte die ik had meegemaakt en doordat ik een twijfelgevoel had. Maar ik bleef dromen en ging ervoor. Ik wou nog steeds een topper worden!

Ik bleef maar hangen, kwam nooit meer boven water drijven, de frustratie werd groter en groter. Zeker omdat de rivalen van mijn jeugdcategorie volledig waren doorgebroken en ik toen meermaals de betere van hen was. De druppel was toen de Belgische ploeg mijn kunnen in twijfel begon te trekken. Ik ben toen op woede beginnen rijden en reed in 2009 nog een mooi jaar. Daar was weer een lichtpuntje maar weer niet het niveau wat ik vooropgesteld had.

Er begonnen mensen aan me te twijfelen, de ploeg speelde een spelletje, ik moest weg. Daardoor kreeg ik terug de kracht en begon beter te rijden want ik ben een doorzetter. Dan mocht ik weer blijven en dan weer niet. Tot op de dag dat ik een contract mocht tekenen en onder druk werd gezet. Ik moest per direct beslissen, telefonisch, zonder dat ik met andere ploegen concreet had kunnen spreken en afwegen. Dus wat doe je, je zegt toe.

Tot ik op een ochtend wakker werd, met een heel slecht gevoel, ik wou weg bij de ploeg.

Er was me teveel slecht aangedaan, zoals o.a. prijzengelden die niet op eerlijke wijze werden toegewezen, loon dat werd ingehouden omdat ik een stap naar een andere ploeg nam, mijn zin in het fietsen werd ontnomen. Deze wereld was nog geen schim van hoe ik ze bij de jeugd beleefde. Ik leefde met pieken en dalen.

Ik had voordien al afgesproken met manager Gerry van Gerwen bij Milram. Ik wou mijn kans grijpen en een nieuwe start nemen om terug aan dat ene doel te werken. De doorbraak maken bij Milram. Ik geloofde er nog altijd in en daar putte ik moed uit.

Maar ik beleefde afgelopen winter echter mijn diepste dal. Ik kreeg te kampen met privé-problemen, ik geraakte verwikkeld in een echtscheiding. Waar over ik liever niet wil uitwijken. Ik kon niet trainen zoals het hoorde, de stress die dit alles met zich meebracht, de slechte winter, de sneeuw waardoor ik niet al te veel heb kunnen trainen. Dus ook niet de juiste voorbereiding had kunnen treffen om fris, fysiek en mentaal aan een nieuwe uitdaging te beginnen.

Ik trainde en koerste altijd achter de feiten aan, waardoor mijn frustratie groter en groter werd. De ziekte speelde ook nog een rol in mijn hoofd, hoe kon ik ooit het topniveau halen?
Mijn seizoen was al een ramp, ik deed er alles voor maar kwam niet tot waar ik mijn zinnen had opgezet. Ik sliep niet meer, dacht de hele tijd hoe ik in godsnaam nog kon verbeteren, ik deed er alles voor. Maar zelfs dat hielp niet en geraakte in een depressie.

Dan heb ik de grootste fout van mijn leven gemaakt, ik heb me laten meeslepen door de druk en de verwachtingen die ik en iedereen nog steeds had. Ik wou een contract, ik had een nieuwe woonst, een zoon, een wagen en wou terug een nieuw leven starten. Dan ben ik in de fout gegaan.

Ik ben in een roes in mijn auto gestapt, naar Barcelona gereden, geparkeerd in het centrum, verscheidene apothekers binnengelopen waar ik epo zou kunnen vinden en bij de tweede had ik al prijs. Ik ben er mee naar huis gereden, ik wil je niet zeggen wat er allemaal door mijn hoofd ging.

Op 16 augustus kreeg ik controle, ik wist toen meteen al dat het fout zat maar kon tegen niemand wat vertellen. Ik heb dus op woensdag 8 september de laatste wedstrijd van mijn leven gereden.

Ik zet hierbij dan ook definitief een punt achter mijn carriere als profrenner!!!

Het b-staal zal ik niet aanvragen omdat ik weet wat de uitslag hiervan is.

Ik weet dat ik veel mensen kwets en wil me ook excuseren aan iedereen die in me geloofde. Ik heb verkeerd gehandeld en zal hiervan de gevolgen dragen.

Toch wil ik iedereen bedanken die me heeft gesteund de laatste dagen, ik ben klaar voor een nieuwe uitdaging. Iets waarvoor ik me volledig zal inzetten, ik blijf niet bij de pakken zitten. Ik ben een doorzetter! Hopelijk komt er snel een nieuw doel op me af!

Roy Sentjens

Aankomst in Malaga

Hoi iedereen,

Gisteren was het een lastige heuvelachtige etappe van Marbella naar Malaga. Meteen vanaf de start moesten we over Puerto de Ojén, een heuveltje van 2de categorie.

Op 100 kilometer stond de Puerto de Léon te wachten. Een klimmetje van 16 kilometer lang van 1ste categorie.

Ik verzeker je, het was warm, heel warm, de temperatuur deed er absoluut geen goed aan. Verschrikkelijk was het.

nIk zat goed mee in de laatste klim, maar door te weinig gedronken te hebben kreeg ik krampen en moest ik het rustiger doen.

Ik eindigde op een 44ste plaats.

Tot morgen

Roy

Tussenstand : 36ste plaats

8ste in de Ploegentijdrit!

Gisteren is in de mooie oude stad Sevilla de 75ste Vuelta begonnen.

De 3 weken lange wedstrijd ging van start met een ploegentijdrit over 14,4 kilometer, en jawel, in het donker want onze starttijd was om 22u12.

Ik vond het zelf een mooie ervaring om in het donker te rijden. Er was veel publiek die ons toejuichten, geeft altijd een leuk gevoel.

Als ploeg mogen we tevreden terugkijken naar onze prestatie. We zijn geëindigd op een mooie 8ste plek (14.24″) en houden de Spaanse favoriet Caise d’Epargene achter ons.

Zo… nu ga ik mijn nummertjes opspelden en zodadelijk starten aan de 1ste etappe.

Tot snel

Groeten

Roy

Vandaag eindelijk de start van de Vuelta!

Buenos días a todos!!

Met een nachtelijke ploegentijdrit over 13 kilometer gaat straks hier in Sevilla de Ronde van Spanje van start!

Het werd tijd, we zijn hier met de ploeg al van woensdag aanwezig.

Eerst de nodige controles moeten ondergaan en daarna dagelijks toch enkele uurtjes hard trainen onder leiding van Gert Jan Theunisse.

En met temperaturen van 47 graden is het hier niet vol te houden om langer als 3 a 4 uurtjes te fietsen, dus ik hoop dat er in de loop van de week toch normale temperaturen gaan komen.

Maar we gaan niet te hard klagen, ik kijk in ieder geval uit om te beginnen.

Beginnen aan 3 weekjes hard werken.

Hasta mañana

Roy

Roy naar Vuelta


Surf verder naar “Persartikels”

GP Plouay

Hoi,

Nadat ik donderdag ben teruggekeerd van een week hard trainen in Mallorca met de ploeg, was het vandaag weer de pees erop in de wedstrijd GP Plouay.

Het heuvelachtige circuit lag me goed, de benen voelden eigenlijk super vandaag! Niki Terpstra heeft me in de laatste kilometers nog naar voor gepiloteerd waardoor ik de laatste kilometer in het wiel van Farrar zat. Het werd hectisch en ik werd ingesloten langs beide kanten. Helaas besliste het eindscenario in de massasprint hier dus anders over mijn lot en eindigde op een 17de plaats.

Ik ben tevreden over mijn conditie, die zit goed, heel goed voor mijn deelname aan de Vuelta.

Daar moet ik mijn toekomst verdienen. Op zoek naar een nieuwe ploeg, een nieuw contract zodat ik mijn droom als renner kan blijven voortzetten.

Ik zal er alles aan doen om me te tonen in de Vuelta en mijn passie “het koersen” verder te zetten!!!

Tot snel

Roy

Dutch Food Valley Classic Veenendaal

UITSLAG

1. Edvald Boasson Hagen (Sky)

2. Kenny Van Hummel (Skil)

3. Stefan Van Dijk (Verandas Willems)

8. Roy Sentjens !!!

Persartikel: Sentjens naar Plouay en Vuelta

 

Nowy Targ – Krakow (163,9 km)

UITSLAG

1. André Greipel (HTC)

2. Yauheni Hutarovich (FDJ)

3. Robert Forste (MILRAM)

Roy Sentjens : 35ste plaats

Stand in eindklassement : 38ste plaats

Oswiecim – Terma Bukowina Tatrzanska (228,5 km)

UITSLAG

1. Bauke Mollema (Rabo)

2. Michael Albasini (HTC)

3. Grega Bole (Lampre)

Roy Sentjens : 57ste plaats

Stand in algemene klassement : 42ste plaats